Site van Arthur Lauret
Op elke pagina staat aangegeven welke muziek er afgespeeld wordt; soms helemaal onderaan! Zet daarom uw geluid aan. De site is geschreven in 1280 bij 800 pixels! Voor de beste weergave van deze site dient u uw computer hierop af te stellen (in uw bureau blad, rechtermuisknop aanklikken en dan onder eigenschappen kunt u een en ander aanpassen). Sommige foto's bevatten een link (soms als grap) of een vergroting daarvan.
Ik ben geboren in 's-Gravenhage op 8 juni 1954.
Mijn leven was in mijn jeugd een tweedeling. Enerzijds woonde ik bij mijn ouders in Tilburg, maar ik was ook heel veel bij mijn grootouders in Oostburg. Ik was veel op de familie boerderij: de Munte in Waterlandkerkje, om er mee te werken aan alle werkzaamheden: van koeien melken (met de hand) tot uienvelden rooien.
Na de lagere school heb ik HBS -b gedaan in Tilburg. Het was een leuke tijd. Leren stond weliswaar voorop. Maar het was wel de basis van vorming op alle gebieden. Ik snuffelde aan cultuur en wetenschap.
.
Na de HBS ben ik in dienst gegaan. Ik had een heerlijke tijd bij het tamboerkorps der Intendance. Ik was er lyrist en pianist. Ook deed ik mee in de taptoe van 1975.
Deze twee gedenktegeltjes herinneren me vaak aan deze leuke tijd. In october 2008 was ik op het oude terrein van de Oranje Nassau kazerne in Amsterdam (daar was ons korps gelegerd). Het deed me deugd, dat de aloude stallen van Napoleon nu nog steeds bestaan, dienstdoend als huisvesting. Het terrein is weg, de militaire invloed is nog te zien aan het Nederlandse wapen dat boven de originele ingang hangt, zijde Sarphatistraat.
Daarna studeerde ik medicijnen aan de Erasmus Universiteit te Rotterdam. Gedurende mijn studie reisde ik veel door Europa als vrachtwagen chauffeur, om zo mijn studie te kunnen bekostigen. Als tweede baantje had ik een huiswerkcursus en gaf vele bijlessen. Omdat ik een wens had om in de Tropen te gaan werken, ben ik uiteindelijk overgestapt naar de Rijksuniversiteit te Leiden. Een logisch gevolg daarvan was dat ik in Afrika ben gaan werken in een ziekenhuis. Wegens ziekte ben ik teruggekeerd, tevens enigszins teleurgesteld omdat ik er achter kwam (voor mij zelf) dat ontwikkelingshulp niet werkt zoals de Westerse wereld zich dat voorstelt. Naar mijn idee moet de regering van een ontwikkelingsland zelf verantwoordelijk gesteld worden voor de hulp die aan zijn bewoners wordt geboden.
Uiteindelijk kwam ik in de drugshulpverlening in de Paulus kerk terecht. Daarna ging ik werken in de psychiatrie. Ook werkte ik in verzorgings- en verpleeghuizen (Oldenoord / de Vijf Havens).
Nu werk ik op de grootste alarmcentrale in Nederland ten behoeve van gestrande Nederlanders in het buitenland. De redenen van hulpverlening zijn divers: ziekte, overlijden, etc. Het is een uitdagende baan, waar zo nu en dan een reisje voor mij zelf aan vast kleeft. Daarnaast heb ik een kleine praktijk voor podokinesiologie en hypnotherapie (zie elders).
Zoals boven besproken is mijn leven eigenlijk wel bepaald door mijn opleiding HBS. Ik ben er gevormd en andere privé dingen rolden daaruit voort:
Vele, vele boeken heb ik verslonden. van Böll tot Dickens, van Sartre tot 'de Elegast', van K. Gibran tot leerboeken der sociologie. Ik leerde er door na te denken over de redenen van bestaan. Maar ook muziek, kunst (in al haar vormen), de Flower Power-tijd vormden mij. Over kunst heb ik inmiddels wel een duidelijke mening..... zeker over de hedendaagse. Atonale muziek boeit mij niet, net zoals werken - die wij omschrijven als "dat maakt mijn zoonje van 4 ook" -.
Het echte van kunstuiting is de waarde van de kunstenaar zelf....... wat legt / beeldt deze persoon uit....... zie voor goede voorbeelden onder links.
Maar ook kwam ik er in mij leven achter dat ik hoogbegaafd ben. Ik ben sinds 1989 lid van de MENSA, een vereniging tbv hoogbegaafden. Niet dat het leuk is om hoogbegaafd te zijn: het beperkt je enerzijds. Anderzijds zijn er ook wel voordelen. Helaas erkent de maatschappij deze gave niet zo makkelijk. Men is nogal bang van hoogbegaafden. Pure onzin, maar ik loop er al jaren tegen aan... bazen (dat heet nu managers!!!!!), die bang van je zijn en je dus niet op waarde kunnen/durven inschatten. Jammer voor mij, maar een gemiste kans voor het bedrijf.
Tevens heeft in mijn leven het leven van Koning Arthur een grote rol gespeeld. De mythes rondom hem boeiden mij al op jonge leeftijd. Vooral de zoektocht naar de heilige graal is voor mij een metafoor voor de zoektocht naar het innerlijke.
Ook mijn vrienden en vriendinnen hebben mede mijn leven bepaald. Allereerst door hun aanwezigheid, maar ook door hun steun en raad. Wij zien elkaar te weinig, maar dat maakt elkaars aanwezigheid goed als we bij elkaar zijn. Sommige van mijn gedichten en verhalen gaan over hen.
Ik nodig u uit verder te lezen en/of in het gastenboek te reageren. Ik behoud mij het recht voor beledigende teksten ter verwijderen.
ArLau, herzien op 26-10-2008
Muziek van Enya: Amarantine