Ik ben een reiziger die op zoek is naar zuiverheid. Ik vlucht voor mijn verleden en toch klamp ik mi
» home

                                                                                                              
                                     Welkom op mijn site                                             

                                                             Arthur Lauret


         

Ik ben geboren op 08-06-1954 te den Haag. Mijn roepnaam was bij mijn geboorte Arthur-Hans Lauret. Ik ben vernoemd naar mijn grootvader.

Mijn jeugd bracht ik op 2 locaties door: enerzijds in Tilburg, anderszijds in West Zeeuws-Vlaanderen te Oostburg en Waterlandkerkje. Daar lag de familie boerderij (de Munte) waar ik moest bijspringen bij alle werkzaamheden, variërend van koeien, paarden, schapen en varkens verzorgen tot uien rooien in het veld, vlasverwerking, aardappelen rooien, hooien, etc. Zie ook: http://nl.wikipedia.org/wiki/De_Munte

Na mijn lagere schooltijd deed ik de Hbs-b op het Koning Willem II lyceum te Tilburg... een hele leuke tijd, waar de basis werd gelegd voor mijn verdere leven: ik ontdekte er de wetenschap en mijn behoefte om me daarin te verdiepen.

 Entree Rijks Hbs Willem II te Tilburg.

Na de Hbs vervulde ik mijn militaire dienstplicht: eerst een opleiding tot vrachtwagen chauffeur (Generaal-majoor Kromhoutkazerne in Tilburg) en daarna een officiersopleiding (Kolonel Palmkazerne in Bussum). Hierna zou ik naar Duitsland moeten om mijn plichten verder te vervullen, maar op de laatste avond in Bussum werd besloten 'van hoger hand' dat ik naar "het Tamboerkorps der Intendance" in de Oranje Nassau Kazerne in de Sarpathistraat te Amsterdam moest, omdat ik niet onverdienstelijk piano speel(de). Dat werd een bijzondere tijd: ik was lyrist en pianist binnen dat korps. Ik speelde er met Henk Bakker (een der musici die later is omgekomen bij de Herculesramp in 1996), met Marie Cécile Moerdijk, Julian Coco en Henk den Uyl op een mandoline concert op slot Loevestein, met Toon Hermans (nacht van de Witte Bedjes), op de alternatieve taptoe in Breda (1975), en op vele andere speciale gelegenheden (o.m. op paleis Soestdijk, Amsterdam 700-jarig bestaan in de Rai, intochten van vele marine schepen op de diverse kades in Nederland). Er waren ook leuke uitjes, zoals een bezoek aan de trompetten fabriek Schenkelaars in Eindhoven en een bezoek aan een mijnenjager, vliegdekschip en duikboot in de haven van A'dam. Ik bezit nog twee gedenktegels van deze bijzondere tijden en uiteraard een fotoalbum.  
Het grappige is dat in de Oranje Nassau Kazerne inmiddels een appartementen complex is, waar nu een bekende van mij woont.




 2 gedenktegeltjes


Na mijn diensttijd ging ik geneeskunde studeren: mijn kandidaats behaalde ik in Rotterdam, mijn doctoraal in Leiden. Ik betaalde mijn studie zèlf door geld te verdienen met het rondrijden in Europa op een vrachtwagen voor oliemaatschappijen, plus door op te treden in diverse hotels als pianist (o.m. Novotel en Kurhaus). Verder lerend voor het artsexamen kwam ik in Nigeria terecht en daar leerde ik al snel dat mijn definitieve doel (tropenarts tot aan mijn dood) een utopie was: ik kon niet tegen de bureaucratie en corruptie. Ik zocht verder in mijn leven, en kwam vervolgens in de drugshulpverlening (=Pauluskerk en Perron 0 te R'dam) terecht. Na een aantal jaren botste mijn mening met die van het bestuur en stapte ik op. Daarna werkte voor de Gemeente Rotterdam in verzorgings- en verpleegtehuizen en werd gegrepen door de PsychoGeriatrie. Ik besloot een opleiding te volgen in de Psychiatrie en ik bleef hangen op mijn favoriete afdeling: Acute Interventie op een Opname afdeling. Na mijn 45ste verjaardag realiseerde ik me dat ik dit werk niet de rest van mijn leven kon blijven doen: het was fysiek gewoon te zwaar.
Ik nam ontslag en ging op zoek naar een nieuwe uitdaging, en die vond ik op de ANWB alarmcentrale, tbv mede-nederlanders die in het buitenland te maken krijgen met persoonlijke omstandigheden: ziekte, overlijden, etc. Op het gebied van autohulpverlening doe ik niets. Het is een ontzettend leuke baan, waarin ik nog dagelijks leer maar ook mijn talenkennis, reiservaringen, etc. goed kan gebruiken. Ik werk er nog steeds en ben erg trots op mijn baan (ik was bijvoorbeeld de eerst die in Nederland wist van de Tsunami met Kerst 2004 {ik zat toen in de nachtdienst}). In 1989 kwam ik achter een ander fenomeen: ik liet mij op advies van een vriend testen bij Mensa Nederland: een club hoogbegaafden en voor die 'test' ben ik ruim geslaagd. Het werd daardoor duidelijk voor mij, waarom ik ben zoals ik ben. Veel mensen denken dat hoogbegaafden 'gek' zijn, maar dat is absoluut een misvatting. Hoogbegaafden 'zien' eerder onderlinge verbanden en vooral op het gebied van logica ben ik een uitblinker.





Daarnaast heeft de personage van Koning Arthur mij erg gegrepen: zijn nobelheid, zijn wijsheid plus zijn zoektocht naar de Heilige Graal. Ik zie in dat laatste een metafoor voor een 'zoektocht naar je innerlijk'.


ArLau, 01-11-2011

Indien u een berichtje wilt achterlaten kan dat in het gastenboek. U kunt ook direct mailen via de contactbutton boven aan de pagina.